IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Vocal Trance.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Daenerys Targaryen
VAMPIRE
avatar

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 23-08-13

Karakter kaart
Age: Forever 22
Love: Your my moon and stars

BerichtOnderwerp: Vocal Trance.   zo sep 08, 2013 6:45 am


Danger is real. Fear is choice.



Daenerys

Een koude wind streek door haar sneeuw witte haren, haar gladde porseleinen huid nog witter. Haar grote donkere ogen zochten naar een beeld, een vast beeld om zich aan vast te houden. Ze zag alles, zo veel, maar niet het gene wat ze zocht. Dany verplaatste haar gewicht meer op de diepte van haar voet palmen, zodat ze perfect neer hurkte en haar ogen meer ruimte kon geven. Daenerys focuste zich op haar ruik vermogen, er leken nog meer geuren te zijn dan beelden. In de begin periode, toen ze net vampier was, dacht ze dat ze gek werd. Maar ze had nu jaren ervaring, en ze wist zich in te houden in het bij zijn van mensen. Ze moest wel, want Dany haatte het als ze de moord van een onschuldig wezen op zich had. Alleen slechte mensen verdiende het, ook al deed ze dat ook niet graag. Plots een geur, Daenerys werd uit haar gedachte gesleurd en haar ogen schoten naar een jonge man die tussen wat steegjes slenterde. Hij rook naar drank, en hij was bezweet en vies. Maar boven de vieze sterke lichaamsgeur, rook Dany alleen maar de warme geur van bloed. En boven dat hoorde ze zijn hard kloppen, evenals de aderen die als wegen door zijn lichaam liepen. Nog heel even bleef ze gehurkt zitten toekijken hoe haar doelwit zich als een zak verplaatste, vervolgens spande ze ligt haar spieren aan en kwam ze omhoog om haar prooi te volgen. Ze rende geruisloos over de daken, als een kat verborgen in de nacht. Toen ze dichterbij was gekomen, maakt ze een geluid zodat ze de aandacht had. Al was ze wel nog steeds onzichtbaar voor zijn mensen ogen. De jongen keek om hoog, opzoek naar wat het geluid veroorzaakt zou kunnen hebben. Toen hij niks zag wou hij zich weer omdraaien, maar nog voordat hij in beweging kon komen sprong Daenerys van het dak en lande ze soepel op haar voeten. Haar lange witte haren, bewogen op een natuurlijke manier mee met haar bewegingen. Het bovenste gedeelde van haar haar was ingevlochten. Voor de rest droeg ze een donkere blauwe jurk, die haar slanke lichaam bedekte. Boven de kleine inkijk van haar borsten hing een ketting, met het lava steen van de toendra draak. Iets wat ze van haar moeder had gekregen. Dany ademde niet. De jongen keek geschrokken, maar ook opgewonden door haar schoonheid. Iets wat lomp kwam hij dichterbij, waarbij Dany een stap achteruit zette. ’Kom hier schoonheid, kom hier zodat ik je wat beter kan bekijken?’ Dany keek bevuilt door de stank, maar ook wild door de geur van bloed. Ze naderde de man en greep hem bij zijn keel zodat hij geen geluid kon maken. Zonder een enig word te zeggen bracht ze haar mond bij zijn nek, en ontdeed ze hem van zijn bloed. Als volgt liet ze het dode slappe lijk op de grond vallen, mensen zouden denken dat hij zich dood gedronken had. De kleine gaatjes bij zijn nek zouden ze niet eens opvallen. Een dode was niks nieuws in Venetië. Net zo geruisloos als dat ze was gekomen verliet ze de jongeman weer, deze keer was hij dood. Via de daken liep ze dieper de stad in, met een ligt spijt gevoel dat waarschijnlijk nooit weg zou gaan.
words: 763 | tag: Open || Damian Ryan Auditore



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Auditore
Admin
avatar

Aantal berichten : 37
Registratiedatum : 22-08-13
Leeftijd : 22
Woonplaats : Neverland

Karakter kaart
Age: 24
Love: It's like a fairytale, it only exsist when you believe in it

BerichtOnderwerp: Re: Vocal Trance.   ma sep 09, 2013 6:37 am

Damian nam een slok van zijn cola die hij daarna weer naast zich zetten op het dak terras. Nou ja dak terras, het was geen dak terras, maar als Damian uit zijn raam klom van zijn slaapkamer kon hij op een lager gedeelte zitten. Hij zat er wel prima, er was niemand die hem kon zien en hij had bijna de hele dag zon. Hij sloot zijn ogen en genoot van de zon die op zijn gezicht scheen. Hij moest wel de tijd in de gaten houden, anders kwam hij straks nog te laat voor zijn werk. Gelukkig werkte hij alleen 's avonds waardoor hij overdag lekker kon genieten van de dag. Wat vaag getik op de daken liet Damian zijn ogen openen. Hij ging overeind zitten en keek om zich heen. Waar kon dat nou vandaan komen? Damian zijn ogen werden groot toen hij verder op een meisje op de daken zag lopen. Dat was veelste gevaarlijk en Damian wilde haar waarschuwen, maar ze was veelste ver weg. Misschien probeerde ze van de daken te springen. De lichte paniek schoot in zijn lichaam en hij stond op van zijn stoel. Zijn voorouders waren sluipmoordenaars, hopelijk had hij iets van die genen op gepikt. Hij klom over de daken heen en probeerde het meisje te volgen. Na een aantal daken begon zijn ademhaling en zijn hart al sneller te kloppen. Hij beet zachtjes op zijn onderlip terwijl hij steeds dichterbij kwam. Hij klom verder en verder, gleed soms uit omdat zijn gympen te glad waren om over de daken te lopen. Hij kon eindelijk een klein stukje verder rennen over een vlak dak. Hij kon nog maar net zijn evenwicht houden toen hij op een richel te recht kwam. Hij keek even naar de grond en voelde een duizeligheid op komen. Daar wilde hij liever niet van af vallen. Hij keek weer voor zich en zag het meisje ver voor hem over de daken lopen.
"Ey!" Schreeuwde Damian. Hij nam een paar stappen achter uit om vervolgens een aan loop te nemen en te springen naar het andere dak. Hij kwam met een klap tegen de muur en kon nog maar net de richel vast grijpen met zijn vingers. Hij probeerde zich overeind te hijsen en voelde alle spieren in zijn armen branden. Hij moest even uit hijgen toen hij eindelijk weer op het dak stond. Hij had zijn handen op zijn knieën geplaatst en keek weer op. Het meisje was nergens te bekennen, maar toch wilde Damian het hier niet bij laten. Hij rende verder over de daken en uiteindelijk vond hij haar bij het kleine kerkje. Het gat tussen de kerk en het huis dat er stond was veel groter dan die tussen de huizen. Het leek alsof het meisje aanstalten maakte om te springen. Damian rende op haar af.
"Nee niet doen!" Schreeuwde Damian hij rende op haar af maar kon niet op tijd stoppen waardoor hij uitgleed en van het dak gleed. Hij kon nog maar net de richel vast grijpen. Zijn spieren wilde niet mee werken, ze waren te vermoeid en hij voelde hoe de richel onder zijn vingers vandaan glipte.
"Help!" Wist hij uit te schreeuwen naar het meisje. Hij was ook gek ook. Waagde zijn eigen leven voor een meisje dat van het dak wilde springen. Zijn ogen gleden naar beneden, het zou zijn dood worden als hij nu neer zou vallen. Hij probeerde met zijn andere hand de richel vast te grijpen. Voelde hoe het koude steen steeds verder onder zijn vingers vandaan gleed. wanhopig keek hij naar het meisje in de hoop dat ze hem zal helpen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://atherny.actieforum.com
Daenerys Targaryen
VAMPIRE
avatar

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 23-08-13

Karakter kaart
Age: Forever 22
Love: Your my moon and stars

BerichtOnderwerp: Re: Vocal Trance.   di sep 10, 2013 8:47 am


Danger is real. Fear is choice.



Daenerys

Steegjes vlogen voorbij. Huizen werden wazige beelden toen Daenerys diep in gedachten over de daken sprintte. Echt aandacht aan het rennen hoefde ze niet te geven, het ging een soort van automatisch.Haar witte haren danste mee met de wind en de bewegingen van het rennen. Haar helder blauwe stonden wazig en afwezig, ze moest wel anders kon ze zich misschien niet beheersen. Ze had te vaak mensen bloed geproefd, ook al was ze 500 jaar oud. Toch bleef het moeilijk. Er gingen duizenden geuren en geluiden aan haar voorbij, een paar keerde rende ze terug omdat, ze twijfelde of ze de stad in moest gaan of terug naar de stal. Het liefst ging ze naar de stal maar ze moest zichzelf erin trainen om haar bloeddorst verborgen te houden. Plots werd ze uit haar gedachtes gesleurd, ’Ey!’ Met een ruk draaide ze zich tijdens het rennen om. Daar stond het knapste levende schepsel wat ze ooit gezien had. Het was een mensen jongen, waarschijnlijk iets ouder dan hem. Als je in mensen leeftijd bekeek. Hij had donkere haren, en net als zij helder blauwe ogen. Toen Daenerys zag wat hij van plan was reikte ze met zijn hand naar hem, alsof ze hem kon vangen. In haar ogen was angst te lezen. Alsof ze werkelijk om deze vreemdeling gaf. ’Nee’ Fluisterde ze toen hij sprong. Maar hij redde het. Hij had het gered. Ze moest zich inhouden in niet een vreugde dansje te doen. Waarom was ze blij voor iemand die ze eigenlijk helemaal niet kende. En naarmate hij dichterbij kwam rook ze zijn geur, ze beet zichzelf af in beheersing en zette het weer op een rennen. De jongen kwam waarschijnlijk achter haar omdat ze op een onmenselijke manier over de daken heen rende. Iets wat sowieso gevaarlijk was. Al helemaal voor een simpel mens als hij, maar nee ze moest door rennen. Niet omkijken. Daenerys focuste zich op de daken voor haar, ze rende harder want er was een groot open stuk waar ze iets meer kracht nodig voor had om aan de overkant te komen. ’Nee niet doen!’ Ze vloog naar de andere kant, en landde soepel op de bal van haar voeten. Nu zou de jongen haar niet meer volgen. Ze draaide zich kort om zag hem rennen, maar geen vaart minderen. Met grote ogen keek ze toe hoe hij zijn dood tegemoet zou rennen. Maar net op tijd remde hij af. Hij gleed door, hij kon zich nog net vast grijpen. Ze keek met een geschrokken blik naar de dood van iemand die ze niet kende maar toch om leek te geven op een rede die ze niet wist. ’Help!’ Zijn stem. Daenerys haar adem stokte. Ze schoot weer in beweging en sprong soepel terug. Het kon haar niet schelen dat hij het waarschijnlijk zag. Ze zou later wel iets verzinnen. Daenerys bracht haar koude bleke hand naar de zijne. Haar ogen verdwenen in de zijne. Ze moest hem redden. En daarna weggaan. Ze pakte zijn hand vast en hielp hem omhoog. ’Wil je dat nooit meer doen!’ Commandeerde ze wat overwoekerd. Ligt verslagen door de plotse situatie. Verdomt wat rook hij lekker. ’Je was bijna dood!’ Ze bekeek hem even van top tot teen om te zien of hij niks had. ’Je mag van geluk spreken dat je niet naar beneden bent gedonderd’ Ze plantte haar handen in aan slanke zij en bekeek hem wat ongeduldig.
words: 763 | tag: Open || Damian Ryan Auditore

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Auditore
Admin
avatar

Aantal berichten : 37
Registratiedatum : 22-08-13
Leeftijd : 22
Woonplaats : Neverland

Karakter kaart
Age: 24
Love: It's like a fairytale, it only exsist when you believe in it

BerichtOnderwerp: Re: Vocal Trance.   do sep 12, 2013 10:07 pm

Damian had zich nog nooit zo stom gevoeld. Waarom was hij het meisje achterna gegaan? Hij beet zachtjes op zijn onderlip terwijl hij toch even naar beneden keek. Hij keek ook meteen weer omhoog omdat het veelste hoog was waar hij hing. Hij sloot zijn ogen en hoopte dat het meisje hem zou helpen hem omhoog te hijsen. Hij opende zijn ogen weer en zag dat het meisje haar hand om zijn pols had gesloten. Hij wist niet hoe ze dat zo snel had kunnen doen. Maar hij was blij dat ze hier was. Hij voelde hoe het meisje hem omhoog hees en Damian kon zich af zetten op het gebouw en zelf verder omhoog klimmen. Toen hij op het dak zat moest hij even uit hijgen. Hij had zijn handen op knieën en keek even naar het dak. Daarna keek hij naar het meisje en stond hij op. Gelukkig voelde hij zich niet duizelig. Hij had alleen wat last van zijn arm spieren. Hij zou waarschijnlijk morgen spierpijn hebben omdat hij zijn spieren had verrekt. Wie was er dan ook zo gek om een meisje te volgen via de daken. Hij keek het meisje dan ook licht vragend aan waarom ze hier in godsnaam was. Maar het meisje leek het overduidelijk heel normaal te vinden dat ze over de daken renden. ’Wil je dat nooit meer doen!’ Damian keek haar verbaasd aan. Alsof het normaal was om over daken te rennen. Ze was gek. Damian wilde zijn mond openen om iets te zeggen, maar sloot die meteen omdat hij niets terug wist te zeggen tegen het meisje. ’Je was bijna dood!' Nu opende Damian wel zijn mond.
"Jij kan ook dood gaan als je van het dak valt, waarom ben je hier überhaupt?" Vroeg Damian aan het meisje. Hij vond het heel aardig dat ze zo bezorgd om hem was, maar hij vond het belachelijk dat ze boos werd op hem over iets wat haar ook kon overkomen. ’Je mag van geluk spreken dat je niet naar beneden bent gedonderd’ Damian fronste zijn wenkbrauwen.
"Jij had ook naar beneden kunnen donderen!" Zei Damian tegen het meisje. Alsof hij gek was om hier rond te gaan rennen.
"Ik dacht alleen maar dat je iets aan het doen was wat niet slim was. Dat je misschien van een dak zou springen of zo. Maar blijkbaar had ik het mis." Of Damian nou echt boos was wist hij niet zo goed. Hij voelde zich in elk geval stom dat hij het meisje gevolgd was.
"Misschien kunnen we hier beter weg gaan voordat er wel echt een ongeluk gebeurd." Damian keek even om zich heen om te zien of hij via een gemakkelijkere weg naar beneden kon klimmen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://atherny.actieforum.com
Daenerys Targaryen
VAMPIRE
avatar

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 23-08-13

Karakter kaart
Age: Forever 22
Love: Your my moon and stars

BerichtOnderwerp: Re: Vocal Trance.   vr sep 13, 2013 11:41 pm


Danger is real. Fear is choice.



Daenerys


Echt zorgen maakte ze zich niet. Het kwam wel goed, het kwam altijd goed. Ze overleefde al 500 jaar op deze godvergeten planeet. Waarom zou het deze keer niet goed gaan. Het enigste wat er zou kunnen gebeuren was dat deze vreemdeling erachter kwam wat ze was. Want hij zou zeker weten vermoedens hebben door het feit dat een simpel uitziend meisje over daken sprong alsof het niks was. Ze verwachtte dan ook wel dat deze jongen er naar zou gaan vragen. Al hoopte ze van niet. En als hij vermoedens kreeg van wat ze was, dan zou ze hem gewoon simpel de keel kunnen doorbijten. Een steek ging door haar heen bij die gedachte, normaal zou ze zoiets kunnen denken en uiteindelijk uitvoeren als het nodig was. Maar nu ze zo naar de jongen keek, zijn droevige ogen en vriendelijke uitstraling zou ze dat niet kunnen. Ze voelde zich zwak, en dat irriteerde haar een beetje. Ze bleef hem aankijken, Daenerys had hem omhoog geholpen. En nu was hij op adem aan het komen, waarschijnlijk van de schrik want zoveel inspanning kon een mens nou eenmaal niet goed hebben. Je moest toch verstand hebben van het gene wat als voeding diende? Nadat Daenerys ligt tegen hem te keer was gegaan, voelde ze zich schuldig door zijn droevige blik. Hij leek niet zo goed te weten wat hij moest zeggen. Ze zag enige twijfel. ’Jij kan ook dood gaan als je van het dak valt, waarom ben je hier überhaupt?’ Eigenlijk kon ze niet dood, naja het kon wel maar daar moest je heel wat doen. Maar dat besloot ze hem maar niet te vertellen. ’Ik val niet van het dak. Jij wel..’ Ze bekeek hem wat uit de hoogte. Wat enkel een afweer systeem was. Ze mocht de vreemdeling niet door haar gevoelige karakter laten prikken, ze was niet zwak en ze toonde geen emoties. Ze was hard voor zichzelf, maar ook tegen andere. Ze toonde al enkele bezorgdheid, wat ze niet in de hand had. Alsof ze echt om dit mensen wezen gaf. ’Jij had ook naar beneden kunnen donderen!’ Ze knikte, en keek even weg. ’Had gekunt ja, maar het is niet gebeurd. Ik weet wat ik doe!’ Haar stem bleef rustig, maar haar houding was duidelijk wat gespannen. Ze moest zich inhouden. Haar blik gleed even naar zijn hals en verder naar zijn mondhoeken. Het bloed kon ze horen stromen in zijn aders. Daenerys hielt haar adem in en keek snel weg. Verdomme! Ze moest kappen met deze onzin. ’Ik dacht alleen maar dat je iets aan het doen was wat niet slim was. Dat je misschien van een dak zou springen of zo. Maar blijkbaar had ik het mis.’ Ze wist een lach op haar gezicht te vegen. ’Dat je dat ik van het dak zou springen? Zie ik er zo desperate uit?’ Ze moest toegeven, hij had gevoel voor humor. Al was het waarschijnlijk niet als een grapje bedoelt. ’Misschien kunnen we hier beter weg gaan voordat er wel echt een ongeluk gebeurd.’ Ze voelde zich wat rustiger word. Het leek wel alsof deze jongen er voor zorgde dat ze rustig werd. ’Goed idee, laten we naar beneden klimmen en daar verder praten’ Ze lachte vriendelijk waarna ze haar weg naar beneden begon. Gevolgd door de jongen. Ze klom lenig naar beneden en sprong soepel op de grond. ’Denk je dat je zelf naar beneden kan komen of moet je weer geholpen worden door een meisje?’ Ze keek hem met een valse blik aan, maar bedoelde het grappig op een plagerige manier.


words: 763 | tag: Open || Damian Ryan Auditore

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Auditore
Admin
avatar

Aantal berichten : 37
Registratiedatum : 22-08-13
Leeftijd : 22
Woonplaats : Neverland

Karakter kaart
Age: 24
Love: It's like a fairytale, it only exsist when you believe in it

BerichtOnderwerp: Re: Vocal Trance.   di sep 17, 2013 5:42 am

Damian was blij dat hij weer op zijn twee voeten stond. Wel niet helemaal veilig omdat hij nog steeds op het dak stond. Maar hij stond op zijn voeten en dat was het belangrijkste. Hij was uit gehijgd en keek het meisje een beetje vragend aan. Waarom was ze hier in godsnaam. Wat moest ze wel in haar hoofd halen om over daken te gaan rennen. ’Ik val niet van het dak. Jij wel..’ Damian opende zijn mond om meteen iets nieuws in te brengen, maar hij sloot al snel zijn mond omdat hij wist dat hij niet iets nuttigs uit kon brengen. Waar maakte hij zich ook druk om, als ze van het dak wilde springen dan moest ze dat doen. Maar er was gewoon iets aan het meisje waardoor hij achter haar aan was gegaan. Ze had iets heel onschuldigs over zich en dat trok Damian heel erg aan. Niet dat hij echt op onschuldige meisjes viel of zo iets. Maar ze had gewoon iets uitdagend en onschuldig tegelijk over haar heen. Damian schudden lichtjes zijn hoofd om die gedachten uit zijn hoofd te schudden. ’Had gekunt ja, maar het is niet gebeurd. Ik weet wat ik doe!’ Damian fronste wat geïrriteerd zijn wenkbrauwen. Hij wist ook wat hij deed, hij was niet helemaal gek. Zijn voor ouders waren sluipmoordenaars geweest en niet zo maar sluipmoordenaars. Maar Damian hield dat soort dingen voor zich. Hij wist ook weer snel een ontspannen uitdrukking op zijn gezicht te krijgen.
"Goed wat jij wilt." Zei Damian met wat tegenzin. Damian had uiteindelijk aan haar vertelt wat hij dacht. Hij was echt bang dat ze van het dak zou springen, je hoorde zo vaak zulke verhalen. Dus Damian was daar bang voor en dacht het meisje misschien te helpen door haar van de daken af te halen. ’Dat je dat ik van het dak zou springen? Zie ik er zo desperate uit?’ Damian voelde zich een beetje voor gek gezet. Hij had echt wel gezien dat het meisje een lach van haar gezicht moest vegen. Damian keek naar de grond en daarna weer naar het meisje.
"Weet ik veel, je rende zo snel voorbij ik heb daar niet echt opgelet." Zei hij wat zachtjes terwijl hij naar de grond keek. Wat maakte het ook uit ze had in elk geval nergens last van en kon gewoon over daken rennen. Want dat kon elk mens ook gewoon. Damian wist ook wel dat hij niet zo mocht denken, sommige mensen hadden gewoon vreemde hobby's. Damian zelf had vroeger ook wel wat van zijn vader geleerd wat hij ook weer van zijn vader had geleerd en ga zo maar door. Als zijn vader niet zo vroeg dood was gegaan dan had Damian veel meer geleerd. ’Goed idee, laten we naar beneden klimmen en daar verder praten’ Damian knikte en liet het meisje eerst naar beneden klimmen. Het meisje riep nog iets naar hem wat hem iets wat irriteerde al bedoelde ze het als een grapje. ’Denk je dat je zelf naar beneden kan komen of moet je weer geholpen worden door een meisje?’ Damian schudden snel zijn hoofd.
"Nee hoor dat kan ik heel goed zelf." Damian was bijzonder goed in klimmen, hij was dan ook best sterk in zijn armen en had veel van zijn vader geleerd. Hij wist zich aan de gevel vast te grijpen en klom behendig via de raam kozijnen naar beneden en liet zich op het einde op de grond vallen. Hij kwam op zijn voeten terecht, ging door zijn knieën en raakte met zijn hand de grond aan om de evenwicht te bewaren. Hij kwam weer overeind en keek het meisje met een voldane glimlach aan.
"Maar je hebt mijn vraag niet beantwoord." Begon Damian met een glimlach. "Waarom liep je daar over de daken?" Vroeg hij zijn vraag nog een keer aan het meisje. Hij klopte zijn kleren een klein beetje af en keek het meisje aan. Hij stak zijn hand uit naar het meisje.
"Ik ben Damian Auditore by the way." Zei hij tegen haar. Dat praatte toch wel iets makkelijker als je elkaars namen kende.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://atherny.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Vocal Trance.   

Terug naar boven Go down
 
Vocal Trance.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Atherny :: THE CHURCH-
Ga naar: